Të jesh aleat i komunitetit LGBTQI+ nuk do të thotë t’i kesh të gjitha përgjigjet, as të flasësh në emër të të tjerëve. Do të thotë të jesh i gatshëm të dëgjosh, të mësosh dhe të vësh në pikëpyetje bindjet me të cilat jemi rritur. Do të thotë ta njohësh padrejtësinë edhe kur nuk na ndodh neve dhe të mos e kthejmë kokën kur dikush bëhet objekt talljeje, gjykimi apo refuzimi për shkak të asaj që është.
Shpesh nuk mendojmë se sa liri e marrim si të mirëqenë. T’ia kapim dikujt dorën në rrugë, të përmendim një person të dashur gjatë një bisede, ta prezantojmë partnerin me miqtë apo familjen, pa pasur nevojë të mendojmë për pasojat e mundshme. Për shumë njerëz, ajo që të tjerëve u vjen natyrshëm dhe pa e menduar dy herë, ende përbën rrezik. Pikërisht për këtë arsye është e rëndësishme të jemi pranë tyre — jo nga keqardhja, por nga respekti për një qenie tjetër njerëzore.
Të qenit aleat nuk dëshmohet vetëm përmes fjalëve të mëdha dhe mesazheve publike. Ai shihet në veprimet e përditshme: në bisedat ku nuk lejojmë që paragjykimet të kalojnë si shaka, në gatishmërinë për të pranuar kur gabojmë dhe në guximin për të qëndruar pranë dikujt kur heshtja do të ishte më e lehtë. Ndonjëherë, mbështetja është vetëm një fjali: “Të kuptoj. Jam këtu për ty.” Ndoshta nuk do ta mësojmë kurrë se sa shumë ka rëndësi për dikë, por kjo nuk ia zvogëlon vlerën.
Rruga ime drejt të kuptuarit filloi përmes njerëzve që njoh dhe dua, përmes miqësive dhe marrëdhënieve që më ndihmuan të vë në pikëpyetje gjëra që më parë i kisha marrë si të mirëqena. Atëherë kuptova se sa shpesh bindjet e mësuara na largojnë nga një e vërtetë e thjeshtë: pas çdo identiteti qëndron një njeri që dëshiron të pranohet, të dashurojë dhe të jetojë pa frikë.
Nuk është e nevojshme ta kuptojmë çdo përvojë të dikujt tjetër për të respektuar dinjitetin e tij. Nuk është e nevojshme të jemi pjesë e komunitetit LGBTQI+ për të mbrojtur të drejtat e tij. Mjafton të kuptojmë se liria e një njeriu nuk ia merr asgjë tjetrit dhe se dashuria nuk bëhet më pak e vlefshme vetëm sepse nuk është si e jona.
Ne nuk e ndryshojmë gjithmonë botën përmes gjesteve të mëdha. Ndonjëherë e ndryshojmë duke i dhënë dikujt sigurinë për të qenë vetvetja, duke refuzuar të marrim pjesë në poshtërimin e dikujt dhe duke treguar se pranimi nuk varet nga fakti se sa shumë përputhet dikush me pritshmëritë tona.
Të jesh aleat do të thotë të jesh pjesë e një bote ku askush nuk do të duhet të zgjedhë mes dashurisë dhe pranimit, mes të qenit i sinqertë me veten dhe frikës se mos i humb të tjerët për këtë arsye.
Sepse, në fund të fundit, nuk duhet të na përcaktojë se kë duam, por mënyra se si duam dhe sa të gatshëm jemi t'u japim të tjerëve lirinë për ta jetuar të vërtetën e tyre. Dhe ndoshta kjo është një nga shprehjet më të sinqerta të njerëzores — të jemi arsyeja që dikush të ndihet pak më pak i vetmuar dhe pak më i lirë.
Živkica Jancić